Bareilly Saree Serial Killer Crime Story: बरेलीचा “साडी किलर”: नऊ हत्यांनी हादरलेला प्रदेश आणि एक ‘निर्दोष’ दिसणारा खुनी
ग्रामीण बरेलीतील ऊसाच्या शेतात ४५+ वयोगटातील ९ महिलांचे गूढ खून, साडीच्या पल्लूचा फास आणि ‘ऑपरेशन तलाश’मधून उघडलेला सिरीयल किलर कुलदीप गंगवार त्याची ही थरारक क्राईम स्टोरी…
पहिली लाश: प्रतापपूरच्या ऊसाच्या शेतातून उघडलेली भीषण कहाणी
५ जून २०२३. बरेलीच्या शाही पोलिस ठाण्यात सकाळी फोन वाजला – प्रतापपूर गावाजवळील ऊसाच्या शेतात एका महिलेचा मृतदेह सापडल्याची माहिती मिळाली. पोलिस पथक जेव्हा घटनास्थळी पोहोचले, तेव्हा ५० वर्षीय कलावती यांचा देह गळा दाबून ठार मारल्याच्या स्पष्ट खुणांसह शेतात पडलेला दिसला; कुटुंबाशी कोणतीही वैरभावना, अलीकडचा वाद किंवा चोरीचा मुद्दा न सापडल्याने गुन्हा गूढ बनला.
पोलीस अजून या गुन्ह्याचे धागेदोरे शोधत असतानाच, १९ जूनला कुल्सा गावच्या रस्त्यालगत पुन्हा एक महिला मृतावस्थेत आढळली – ५० वर्षांच्या धनवती. ही लाशही ऊसाच्या शेताजवळच; कोणती दिसणारी शत्रुत्वाची पार्श्वभूमी नाही, काहीही लूटमार नाही – आणि तरीही दोन भयानक हत्या. सुरुवातीला दोन्ही गुन्हे स्वतंत्र मानून तपास सुरू राहिला.
खूनांचा पॅटर्न समोर येतो: पल्लूचा फास आणि बाजूला घट्ट गाठ
३० जून २०२३ रोजी आनंदपूर गावाजवळ तिसरी लाश आढळली – ५५ वर्षांची प्रेमवती. या वेळेस मात्र गुन्ह्याची पद्धत अधिक स्पष्ट होती: प्रेमवतींच्या गळ्याभोवती त्यांच्या साडीचा पल्लू घट्ट बांधलेला, बाजूला गाठ मारलेली – जणू खुनीला खात्री करायची होती की बळीचा श्वास पूर्णपणे बंद व्हावा.
काही दिवसांतच चौथी आणि पाचवी लाश उघडकीस आली: जुलैमध्ये खजुरिया गावातील कुसुमा आणि ज्वालापुरातील वीरावती – दोघींना जवळजवळ हाच “स्वाक्षरी” पद्धतीने, साडीचा पल्लू किंवा दुपट्टा गळ्याभोवती फासासारखा वापरून ठार मारण्यात आले. मात्र हे सर्व गुन्हे वेगवेगळ्या गावांत, वेगवेगळ्या पोलिस ठाण्यांच्या हद्दीत होत असल्याने सुरुवातीला एका सिरीयल किलरची शक्यता स्पष्ट होऊ शकली नाही.
थोडा थांबलेला मृत्यू आणि पुन्हा सुरु झालेला रक्तरंजित सिलसिला
पाचव्या हत्येनंतर जवळपास दोन महिने कोणतीही नवी लाश सापडली नाही. गावांमध्ये एक प्रकारचा दिलासा पसरला – “खूनी इथून गेला असावा” असा अंदाज बांधून महिलांनी पुन्हा शेतात जाणे, रस्त्यावर मोकळेपणाने फिरणे सुरु केले.
परंतु ३१ ऑक्टोबर २०२३ रोजी लखीमपूर गावच्या ऊसाच्या शेतात ६५ वर्षांच्या महमूदा यांचा मृतदेह सापडताच सगळ्या भीती पुन्हा जाग्या झाल्या. त्या दिवशी महमूदांनी सलवार-सूट घातला होता; त्यांच्या गळ्याभोवती दुपट्टा घट्ट बांधलेला आणि बाजूला गाठ – अगदी आधीच्या खुनांसारखीच पद्धत. फक्त २० दिवसांत रसनी गावात शेतात काम करत असताना दुलारो देवीचा मृतदेह, आणि मग २६ नोव्हेंबरला जगदीशपूरमधील ६३ वर्षीय उर्मिला – पुन्हा साडीच्या पल्लूने गळा आवळलेली लाश.
आता पोलिसांसमोर चित्र स्पष्ट होत गेले:
- सर्व बळी ४५ वर्षांपेक्षा अधिक वयाच्या महिला.
- बहुतेक वेळा त्या शेतात किंवा शेताजवळ एकट्या.
- मृतदेह ऊसाच्या किंवा इतर शेतात, आणि गळ्याभोवती पल्लू/दुपट्ट्याचा फास.
- १४ महिन्यांत नऊ खून – आणि सगळ्यांत जवळजवळ एकच पॅटर्न.
शेवटची बळी: अनीता देवी आणि यानंतर सुरु झाले “ऑपरेशन तलाश”
२ जुलै २०२४ रोजी अनीता देवी माहेरहून सासरी परतताना मध्येच गायब झाल्या. मुलगा मागच्या दिवशीच त्यांना माहेरी सोडून गेला होता; त्या दिवशी त्या एकट्याच परतत होत्या. रात्री आठपर्यंत घरी न पोहोचल्याने पती आणि मुलाने त्यांचा शोध सुरु केला, आणि त्याच वेळी गावात बातमी पसरली की जवळच्या ऊसाच्या शेतात एका महिलेची लाश मिळाली आहे.
शवविच्छेदनासाठी पाठवण्याआधी पोलिसांनी घाईघाईत मिळालेले कागदपत्र, आधारकार्ड दाखवले; अनीताच्या पतीने हीच त्यांची पत्नी असल्याचे ओळखले. त्यांच्या गळ्याभोवतीही साडीचा पल्लू घट्ट बांधलेला होता – तीच ओळखीची भयानक स्वाक्षरी. यानंतर पोलिसांना एकच गोष्ट निश्चित कळली – ते साध्या गुन्हेगाराशी नव्हे, तर एका सिरीयल किलरशी सामना करत आहेत.
याच टप्प्यावर संपूर्ण पोलिस यंत्रणेनं या केसला “ऑपरेशन तलाश” नावाची विशेष मोहीम घोषित केली. २२ विशेष पथकं तयार करण्यात आली; बरेलीतील अधिकारी मुंबईला जाऊन विशेष प्रशिक्षण घेऊन आले; क्रिमिनॉलॉजिस्ट आणि क्रिमिनल सायकॉलॉजिस्ट यांच्या सल्ल्याने खुनीची मानसिकता समजून घेण्याचा प्रयत्न झाला.
महिला पोलिसांना साध्या गावकरी स्त्रियांच्या रूपात विविध गावांत राहायला पाठवलं गेलं – त्या दिवसा शेतात काम करत, रात्री घरी लवकर येत, कुणालाही संशय न येईल अशा रीतीने माहिती गोळा करत होत्या. या सर्वांसोबत सुमारे १५०० CCTV फुटेज तपासण्यात आले, ६०० नवीन कॅमेरे बसवण्यात आले, गावकऱ्यांच्या मदतीने संशयितांचे स्केच तयार करून पोस्टर लावण्यात आले, डझनभर लोकांची चौकशी झाली.
तरीही खूनी सापडत नव्हता; पोलिसांचा संयम सुटण्याच्या मार्गावर असतानाच एका सिक्युरिटी गार्डच्या एका फोन कॉलनं चित्र पालटले.
अटकेचा क्षण: सिक्युरिटी गार्डचा फोन आणि “कुलदीपकुमार गंगवार” हे नाव
एका गावातील सिक्युरिटी गार्डने पोलिसांना फोन करून सांगितले की, “तुम्ही ज्या माणसाचा शोध घेत आहात, तसा दिसणारा माणूस आमच्या गावात दिसला आहे.” पोलिसांनी क्षणाचा विलंब न करता त्या ठिकाणी धाव घेतली आणि संशयिताला ताब्यात घेतले. चौकशीत त्याचं नाव समोर आलं: कुलदीपकुमार गंगवार, वय ३५, राहणार नवाबगंज, बरेली.
कुलदीपकडून जप्त केलेल्या वस्तूंनी पोलिसांना हादरवून टाकलं – कुठे बिंदीचे पाकिट, कुठे लिपस्टिक, कुठे ब्लाऊजचा कापडी तुकडा, कुठे आधारकार्ड – या सगळ्या वस्तू मृत महिलांच्या वैयक्तिक वस्तू असल्याचे नंतर तपासातून स्पष्ट झाले. पुढील चौकशीत कुलदीपने नऊपैकी सहा हत्यांची कबुली दिली; पोलिसांना त्या सहा घटनास्थळांवर स्वतः नेऊन, तोच तो प्रकार करून दाखवत त्याने संपूर्ण गुन्ह्यांची पुनर्रचना केली.
यामुळे तपास यंत्रणेच्या हातात कबुलीजबाबाबरोबरच वस्तूगत पुरावे, घटनास्थळांची वास्तव माहिती आणि आरोपीच्या स्वतःच्या मार्गदर्शनामुळे तयार झालेला मजबूत पुरावा संच आला.
खुनीमागची कहाणी: तुटलेलं घर, बालपणीचा हिंसाचार आणि स्त्रियांविषयींचा द्वेष
कुलदीपचा जन्म बरेलीच्या नवाबगंजमधील अत्यंत सामान्य, पण आतून तुटलेल्या कुटुंबात झाला. वडिलांनी पहिली पत्नी जिवंत असतानाही दुसरं लग्न केलं; सावत्र आईच्या उचकावण्यामुळे पहिल्या पत्नीवर – म्हणजेच कुलदीपच्या आईवर – वारंवार मारहाण होत असे. घरातल्या या हिंसक वातावरणातच लहान मुलगा सर्व पाहत मोठा होत होता.
लहानपणीपासूनच तो मानसिकदृष्ट्या अस्थिर होता – भावना व्यक्त करण्यात अडचण, नीट वाक्य बोलताना येणारी अडखळ, आणि स्वतःला व्यक्त न होणं. मात्र एक गोष्ट त्याला स्पष्ट होती – त्याला सावत्र आईबद्दल तीव्र तिरस्कार होता; ही स्त्री “वाईट” आहे, असा भाव त्याच्या मनात लहानपणापासून घट्ट बसला.
२०१४ मध्ये वडिलांनी कसाबसा त्याचा विवाह लावून दिला. पण इथेही वडिलांचाच हिंसेचा पॅटर्न त्याने पुनरुज्जीवित केला; पत्नीवर मारहाण, शिवीगाळ यांचा सिलसिला वाढत गेला आणि शेवटी २०१८ मध्ये पत्नीने स्वतःच्या सुरक्षिततेसाठी घर सोडले. त्या नंतर कुलदीपचा स्त्रियांवरील राग आणि द्वेष आणखी टोकाला गेल्याचे दिसून येते.
कामधंदा काही नाही; तो नशेच्या आहारी गेला, दारू आणि इतर पदार्थांच्या नशेत गावोगावी भटकत राहिला. बहिणींची घरं, काकांचे गाव, ओळखीच्यांचे घर – जिथे सहानुभूती मिळेल तिथे तो काही दिवस राहायचा; लोकांना तो “बिचारा, मेंटल” वाटायचा म्हणून कुणी त्याला एक वेळचं जेवण, कुणी जुन्या कपड्यांचा जोड देत असे.
शेतातल्या हत्यांचे नियोजन: पायी भटकंतीचा ‘फायदा’
कुलदीपकडे कोणतेही वाहन नव्हते; सायकलसुद्धा नाही. त्यामुळे तो सगळीकडे पायी चालत जाई, आणि याच पायी प्रवासामुळे शेकडो एकर शेत, पायवाटा, गावकडचे रस्ते, ऊसाच्या शेतांचे आतील कोपरे त्याला पाठ झाले.
२०२३ च्या जूनमध्ये आपल्या एका बहिणीच्या गावाकडे जाताना त्याने पहिल्यांदा शेतात एकटी काम करणारी महिला – कलावती – पाहिली. तिच्याशी बोलता बोलता त्याने अचानक लैंगिक संबंधांची मागणी केली; तिने याला तीव्र नकार दिला. नकार सहन न झालेल्या कुलदीपने तिच्यावर हल्ला करून गळा दाबला, आणि मग तिच्याच साडीच्या पल्लूचा फास करून तिचा जीव संपवला – आणि शेतातच देह टाकून पळ काढला. पुढील प्रत्येक हत्येत हा पॅटर्न पुन्हा-पुन्हा दिसून आला.
कुलदीप विशेषतः ऊसाची शेतं शोधत असे; ऊसाची उंची अशी की, आतोकाठ शेताच्या आत काय चाललं आहे हे बाहेर उभ्या माणसाला कळणं जवळजवळ अशक्य. त्यामुळे तो पीडितेला आत ओढून, तिच्याशी झटापट करून, गळा दाबून हत्या करायचा आणि कुणालाही लगेच शंका येत नसे.
रोचक पण भयावह मुद्दा म्हणजे, त्याच्यात लैंगिक इच्छा प्रचंड असल्या तरी प्रत्यक्ष कृती करण्याचं धैर्य तो बऱ्याचदा दाखवू शकत नव्हता; म्हणून तो महिलांवर लैंगिक अत्याचार न करता थेट हत्या करत असे, आणि त्यानंतर त्यांच्या काही वैयक्तिक वस्तू – बिंदी, लिपस्टिक, आधारकार्ड, ब्लाऊजचा तुकडा – “ट्रॉफी” म्हणून घेऊन जात असे. याच वस्तू पुढे पोलिसांनी त्याच्या ताब्यातून जप्त केल्या.
त्याची गरीबीही या केसचा विचित्र घटक ठरली; त्याच्याकडे स्वतःचे कपडे–बूट, साधनसामग्री कमी असल्याने तो गुन्ह्याच्या ठिकाणी फारशी स्वतःची कोणतीही वस्तू मागे ठेवत नसे. पुरावे मागे राहू न देण्यासंदर्भात ही त्याची “चतुराई” नसून परिस्थितीच ठरली.
⚖️ गावकऱ्यांचा अविश्वास, पोलिसांवर प्रश्न आणि तरीही ठोस पुरावे
कुलदीपच्या अटकेनंतर गावकऱ्यांचा पहिला प्रतिसादच अविश्वासाचा होता.
“जो माणूस उंदीरही मारू शकत नाही, तो नऊ माणसं कशी मारेल?”
असा प्रश्न त्यांनी खुलेपणाने विचारला; एक पीडित कुटुंब तर आजही मान्य करण्यास तयार नाही की, त्यांची सखी/आई/पत्नी यांचा खून कुलदीपनं केला.
तपासादरम्यान पोलिसांनी जारी केलेल्या संशयितांच्या स्केचेसवरही प्रश्नचिन्ह उपस्थित झाले – त्यातील एक स्केच कुलदीपला अटक केल्यानंतर बनवून ते जणू आधीपासून आहे असे दाखवले गेले, अशी चर्चा झाली. त्यामुळे “पोलिस निरपराधाला फसवत आहेत का?” असा संशय काहींच्या मनात अजूनही घर करून आहे.
तरीही तपास यंत्रणेकडे मजबूत आधार आहे –
- ✅ आरोपीची सहा खुनांवर स्वतःची कबुली.
- ✅ त्याच्या ताब्यातून जप्त झालेल्या पीडितांच्या वस्तू.
- ✅ त्याने स्वतः दाखवलेली सहा घटनास्थळांची अचूक पुनर्रचना.
या सर्वामुळे न्यायालयात केस उभी करण्यासाठी ठोस पाया तयार झाल्याचा पोलिसांचा दावा आहे. सध्या तो न्यायालयीन कोठडीत असून, पुढील सुनावण्या आणि पुरावा सादरीकरणाची प्रक्रिया सुरू आहे.
❓ शेवटी उरलेले कठीण प्रश्न
ही संपूर्ण कथा फक्त एका सिरीयल किलरची नाही. ही कथा आहे –
- बालपणापासून चाललेल्या घरगुती हिंसेची,
- मानसिक आरोग्याकडे झालेल्या संपूर्ण दुर्लक्षाची,
- “थोडा वेडा, बेचारा” म्हणून सोडून दिलेल्या माणसाची,
- आणि ग्रामीण भागातील महिलांच्या सुरक्षिततेबाबत अजूनही शिथिल असलेल्या आपल्या व्यवस्थेची.
सगळ्यात मोठा प्रश्न असा – आपल्या आसपास जर एखादा माणूस मानसिकदृष्ट्या अस्थिर, सतत नशेत आणि स्त्रियांविषयी प्रचंड द्वेषपूर्ण बोलत असेल, तर आपण त्या संकेतांकडे किती गंभीरपणे पाहतो? आणि पुढच्या वेळी आपल्या गावात, आपल्या शहरात असा कुठला “रेड फ्लॅग” दिसला, तर आपण काही बदल घडवू, की ही बातमी वाचून पुन्हा पुढच्या हेडलाईनकडे स्क्रोल करू?
