Real Crime Story: गुणांसाठी जीव दिलेला धडा: साधना भोसले हत्याकांड – वडिलांच्या रागानं मोडून निघालेलं NEETचं स्वप्न.
NEETच्या कमी गुणांवरून साधना भोसले हत्याकांड; शिक्षणव्यवस्था, गुणांचा ताण आणि पालकांच्या अवास्तव अपेक्षांवर प्रश्नचिन्ह उभं करणारी ही क्राईम स्टोरी.
सांगली जिल्ह्यातल्या आतपाडी तालुक्यातील नेलकरणजी हे गाव काही महिन्यांपूर्वीपर्यंत साधंच, शांत आणि बाहेरच्या जगाला जवळजवळ अज्ञात होतं. इथंच राहायची १७ वर्षांची साधना भोसले – अभ्यासू, शांत स्वभावाची, डॉक्टर होण्याचं ध्येय डोळ्यांत घेऊन NEET ची तयारी करणारी मुलगी. दहावीला ९२ टक्क्यांहून अधिक गुण, शिक्षकांचा लाडका विद्यार्थीवर्ग, नातेवाईकांमध्ये “साधना डॉक्टर होणार” अशी प्रतिष्ठेची चर्चा – हे सगळं तिच्या आयुष्याभोवती विणलेलं स्वप्न होतं.
२० जून २०२५ च्या सुमारास तिच्या NEET मॉक टेस्टचा निकाल लागला. या वेळचा स्कोर तिच्या आधीच्या कामगिरीपेक्षा कमी होता; साधनेला स्वतःलाही हे खटकत होतं, पण तिच्या वडिलांसाठी – धोंडीराम भोसले, पेशाने शाळेचे शिक्षक – हा परिणाम स्वीकारणं अधिक कठीण ठरलं. गावात, नातेवाईकांत आणि सहकाऱ्यांत त्यांनी आपल्या मुलीच्या यशाची जी प्रतिमा उभी केली होती, त्या तुलनेत हे “कमी मार्क्स” त्यांना अपमानासारखे वाटू लागले.
त्या रात्री घरी या निकालावरून वाद सुरू झाला. काही अहवालांनुसार, साधनानं रडत‑रडत वडिलांना आणखी एक संधी देण्याची विनंती केली – “मी अजून अभ्यास करीन, पुढच्या वेळी चांगले मार्क्स आणीन” असं ती म्हणत होती. पण रागाच्या भरात, अहंकार आणि ताण एकत्र येऊन धोंडीराम यांचा संयम सुटला.
घरात असलेला जाड लाकडी दांडा – जात्याचा/ग्राइंडरचा हात असल्याचा संशय – त्यांनी हातात घेतला आणि स्वतःच्या १७ वर्षांच्या मुलीवरच तुटून पडले. डोकं, पाठ, हात‑पाय – शरीराच्या अनेक भागांवर सलग वाजणारे फटके, साधनेचा आवाज हळूहळू क्षीण होत गेला; शेजाऱ्यांना काही न कळताच, एका लहानशा खोलीत जीव तोडून माफी मागणारी मुलगी आणि तिला “मार्क्सचा धडा” शिकवण्याच्या भ्रमात वेडापिसा होऊन मारणारे वडील – असा हा थरकाप उडवणारा क्षण होता.
काही वेळानं साधना बेशुद्ध कोसळली. परिस्थिती हाताबाहेर गेल्याचं लक्षात येताच कुटुंबीयांनी तिला तातडीने सांगलीतील उषाकाळ हॉस्पिटलमध्ये नेलं, पण डॉक्टरांनी तिला मृत घोषित केलं. शवविच्छेदन अहवालात तिच्या शरीरावर जुन्या‑नव्या अशा अनेक जखमा, तसेच डोक्यावरच्या गंभीर दुखापतीमुळे आतून रक्तस्राव होऊन मृत्यू झाल्याचं नोंदवलं गेलं.
आपल्या मुलीला गमावलेल्या आई – प्रीती भोसले – यांनी धैर्य एकवटून आतपाडी पोलीस ठाण्यात तक्रार दाखल केली. पोलिसांनी धोंडीराम भोसले यांना ताब्यात घेतलं आणि भारतीय न्याय संहिता (BNS) कलम १०३(१) अंतर्गत खुनाचा गुन्हा, तसेच ज्युवेनाईल जस्टिस अॅक्टच्या कलम ७५ अंतर्गत अल्पवयीन मुलावर क्रूरता केल्याचा गुन्हा नोंदवला. न्यायालयानं त्यांना प्रथम पोलिस कोठडी, नंतर न्यायालयीन कोठडी सुनावत, सध्या हा खटला न्यायप्रक्रियेत पुढे चालू आहे.
घटना उघड झाल्यानंतर नेलकरणजीसह संपूर्ण सांगली आणि महाराष्ट्रभरातून तीव्र प्रतिक्रिया उमटल्या. “कमी मार्क्स मिळाले म्हणून मुलीचा जीव घेणारा बाप” ही हेडलाईन सोशल मीडियावर आणि वृत्तवाहिन्यांवर झळकताच, पालकांच्या अवास्तव अपेक्षा, स्पर्धा परीक्षांचा ताण आणि विद्यार्थ्यांच्या मानसिक आरोग्याचा प्रश्न केंद्रस्थानी आला. अनेकांनी NEET–JEEच्या शर्यतीत गुणांच्या नावे मुलांचं बालपण आणि आयुष्य दोन्ही नष्ट होत असल्याची टीका केली; तर काही शिक्षकांनीच “मार्क्सपेक्षा मुलाचं आयुष्य महत्त्वाचं” असा काटेरी प्रश्न समाजासमोर ठेवला.
साधना भोसले प्रकरण हे केवळ घरगुती हिंसेचं उदाहरण नाही, तर आपल्या शिक्षण‑संस्कृतीतील विकृतीचं आरशासारखं प्रतिबिंब आहे. गुण म्हणजे इज्जत, टक्के म्हणजे प्रतिष्ठा आणि परीक्षा म्हणजे आयुष्याचं अंतिम मोजमाप – या चुकीच्या समजुतीचा शेवट १७ वर्षांच्या मुलीच्या प्राणावर झाला. नेलकरणजीच्या एका साध्या घरात घडलेली ही शोकांतिका आज संपूर्ण महाराष्ट्रासाठी एक कठोर इशारा बनली आहे: मुलांना शिकवताना गुणांपेक्षा माणूसपण आणि ताण सहन करण्याची ताकद महत्त्वाची, नाहीतर “कमी मार्क्स” हीसुद्धा मृत्युदंडाची कारणमीमांसा ठरू शकते.
