Real Crime Story: डोंगराळेतील ‘यद्न्या’ हत्याकांड: सूड, विकृत वासना आणि एका गावाला हादरवणारा क्रूर अंत.

मालेगाव तालुक्यातील डोंगराळे हे साधं, शांत आणि छोटेखानी गाव १६ नोव्हेंबर २०२५ च्या एका दुपारी कायमचं बदनाम झालं. तीन-अडीच वर्षांची, घराची लाडकी आणि गावभर धावणारी चिमुरडी – यद्न्या – त्या दिवशीही अंगणात चॉकलेट हातात घेऊन खेळत होती, आई घरकामात गुंतलेली, वडील रोजच्या कष्टानंतर थोडा विरंगुळा घेत होते; बाहेरून सगळं अगदी सामान्य दिसत होतं.

काही वेळानं अंगणातील गडबड शांत झाली. घरच्यांना वाटलं, नेहमीप्रमाणे ती शेजारच्या गल्लीतल्या मुलांसोबत खेळायला गेली असेल; गाव लहान, लोक सगळे ओळखीचे, म्हणून फारसं गांभीर्यानं कोणी घेतलं नाही. पण ३०–४० मिनिटं उलटली, तरी यद्न्या परत न आल्यावर चिंता हळूहळू भीतीत बदलू लागली आणि तिचा शोध सुरू झाला.​

डोंगराळे गावात ना व्यवस्थित स्ट्रीट लाईट्स, ना सीसीटीव्ही; अंधार दाटत चालला तसं लोक हातात टॉर्च, मोबाईलच्या लाईट्स घेऊन गल्लीबोळ, शेताच्या कडेला, ओढ्याच्या आसपास शोध घेऊ लागले. यद्न्यासोबत खेळणाऱ्या काही मुलांनी हळू आवाजात सांगितलं – “एक काका चॉकलेट देतो म्हणून तिला घेऊन गेले…” आणि इथून या प्रकरणाचा थरकाप उडवणारा चेहरा उघडा पडू लागला.​

हा “काका” म्हणजे विजय संजय खैरनर – वय २४, डोंगराळेचाच रहिवासी, दिवसभर बांधकामावर किंवा जड मजुरीवर काम करणारा तरुण. यद्न्याच्या घरापासून अवघ्या २०० मीटरवरचं त्याचं घर; गावात उठबस असलेला, रोज दिसणारा चेहरा. काही दिवसांपूर्वी त्याचं यद्न्याच्या वडिलांशी किरकोळ कारणावरून जोरदार भांडण झालं होतं, आणि याच भांडणातून सूडाची बीजं त्याच्या डोक्यात रुजली, असं पुढे समोर आलं.

१६ नोव्हेंबरच्या दुपारी, सुमारे ३ वाजण्याच्या सुमारास, यद्न्या अंगणात खेळत असताना विजय, दारूच्या नशेत, चॉकलेटाचं आमिष दाखवत तिला जवळ ओढतो. “चला, अजून मोठं चॉकलेट देतो” असं सांगत तीला घरापासून दूर, गावाच्या टोकाला असलेल्या मोबाइल टॉवरकडे आणि आपल्या हद्दीजवळ घेऊन जातो. इथे, एकांत ठिकाणी, तो आधी तिच्यावर लैंगिक अत्याचार करतो आणि नंतर ओळख उघड होऊ नये म्हणून जवळच्या मोठ्या दगडानं तिच्या लहानशा कवटीवर प्राणघातक वार करतो; तिचं डोकं अक्षरशः चिरडून टाकतो.

कुटुंबीय आणि गावकरी वेड्यांसारखे तिचा शोध घेत असताना विजय स्वतः त्या गर्दीत मिसळतो, “यद्न्या कुठं गेली?” असा काळजीचा बनाव करत सगळ्यांसोबत फिरतो. मोबाइल टॉवरजवळ पोहोचल्यावर तो भिंतीवरून उडी मारून आत डोकावतो आणि मोठ्यानेच म्हणतो, “इकडं काही नाही, आत येण्याची गरज नाही”, असं सांगून लोकांना अडवायचा प्रयत्न करतो; पण त्याचं हे कृत्रिम आणि जास्तच आक्रमक वागणं काही जणांच्या नजरेत भरतं.​​

काही वेळानं पोलिस गावात पोहोचतात, परिस्थिती समजून घेतात आणि मुलांनी सांगितलेल्या “चॉकलेट देणाऱ्या काकाचा” तपास सुरू करतात. संशयाची सुई थेट विजयकडे वळते. त्याच्या विचित्र हालचालींमुळं पोलिस त्याच्यावर लक्ष ठेवतात, आणि शेवटी त्यालाच प्राथमिक चौकशीसाठी ताब्यात घेतलं जातं. गावकरी अजून टॉवर परिसरात शोध घेत असतानाच, सायंकाळी साडेसातच्या सुमारास, टॉवरच्या कंपाउंडमधील झुडुपांत यद्न्याचा रक्ताने माखलेला, कवटी चिरडलेला मृतदेह सापडतो – गावावर जणू काळं वादळ कोसळतं.​

स्थानीय डॉक्टर्नं तपासल्यानंतर यद्न्या मृत घोषित होते आणि प्राथमिक वैद्यकीय तपासणीमध्ये लैंगिक अत्याचार झाल्याची चिन्हं दिसतात. पोलिस विजयला पोलीस ठाण्याकडे नेताना तो रडत, कोसळत गुन्ह्याची कबुली देतो – “मीच तिला चॉकलेट देऊन नेलं… तिच्या बाबांसोबत झालेल्या भांडणाचा बदला घ्यायला…” अशी अंगावर काटा आणणारी स्वीकृती. पुढच्या वैद्यकीय आणि डीएनए अहवालांमध्येही त्याच्याच गुन्ह्याकडे बोट दाखवणारे पक्के पुरावे मिळतात.

या प्रकरणात पोलिसांनी भारताच्या नवीन दंड संहितेतील (भारतीय न्याय संहिता – BNS) कठोर कलमांखाली गुन्हा नोंदवला – लैंगिक अत्याचारातून मृत्यूस कारणीभूत गुन्ह्यासाठी कलम ६६, खुनासाठी कलम १०३, तसेच लहान मुलीचं अपहरण, अत्याचार आणि पुरावा नष्ट करण्याचे इतर गुन्हे. गुन्हा इतका निर्घृण असल्यामुळे सुरुवातीपासूनच हा प्रकार “रेअरेस्ट ऑफ रेअर” श्रेणीत बसतो, असा कायदेपंडित आणि तपास अधिकाऱ्यांचा एकमताचा सूर होता.​

अशा बातमीने संपूर्ण मालेगाव हादरून गेलं. डोंगराळेसह आसपासची गावं, मालेगाव शहर – सगळीकडे बंद, रास्तारोको, निषेध मोर्चे, आंदोलन; “यद्न्यास न्याय द्या”, “दरिंद्याला फाशी द्या” अशा घोषणांनी रस्ते दणाणून गेले. कोर्ट परिसरात जमाव आक्रमक झाला, गेट्स हलवणे, जोडे फेकणे, पोलिसांशी चकमकी – परिस्थिती नियंत्रणात आणण्यासाठी लाठीचार्जपर्यंत मजल गेली. जनक्षोभ एवढा प्रचंड होता की, आरोपीची कोठडीवाढ व्हिडिओ कॉन्फरन्सिंगने घेण्याचा निर्णय न्यायालयाला घ्यावा लागला.​

दुसरीकडे, शासन आणि पोलिस प्रशासनावर प्रचंड दबाव होता. राज्य सरकारनं या प्रकरणात फास्ट-ट्रॅक न्यायालयात खटला चालवण्याचं आश्वासन दिलं, विशेष सरकारी वकील नेमण्याचं जाहीर केलं आणि तपास लवकरात लवकर पूर्ण करून चार्जशीट दाखल करण्याचे आदेश दिले. काही आठवड्यांतच तपास पूर्ण होऊन आरोपपत्र न्यायालयात सादर झालं.​

फास्ट-ट्रॅक कोर्टात खटला सुरू झाला तेव्हा सरकारी बाजूनं यद्न्याच्या खेळमित्रांची साक्ष, गावकऱ्यांची यद्न्या हरवल्यानंतरची हवालदिल अवस्था, विजयचं संशयास्पद वर्तन, पोलीस कस्टडीत दिलेला कबुलीजबाब, मेडिकल आणि फॉरेन्सिक अहवाल असा एक भक्कम पुराव्यांचा पाय ठेवला. बचाव पक्षानं काही तांत्रिक मुद्दे मांडण्याचा प्रयत्न केला, पण “चॉकलेट देऊन नेण्यापासून ते टॉवरजवळ मृतदेह सापडण्यापर्यंत” संपूर्ण घटनाक्रम एकमेकाला घट्ट जुळलेला असल्याने न्यायालयाच्या नजरेत विजयची निर्दोषत्वाची कोणतीही शक्यता उरली नाही.​

जानेवारी २०२६ मध्ये फास्ट-ट्रॅक न्यायालयाचा निकाल नोंदवला गेला. न्यायालयानं स्पष्ट शब्दांत म्हटलं – तीन-अडीच वर्षांच्या बालिकेचं अपहरण करून तिच्यावर लैंगिक अत्याचार करणे, नंतर पुरावा नष्ट करावा म्हणून कवटी चिरडून हत्या करणे, आणि हे सर्व सूडातून, पूर्ण भानावर, नियोजनपूर्वक करणं – हा गुन्हा “रेअरेस्ट ऑफ रेअर” श्रेणीतील आहे. परिणामी, विजय संजय खैरनरला मृत्युदंडाची शिक्षा सुनावण्यात आली, तसेच आयुष्यभराची कारावासाची तरतूद असलेली इतर शिक्षा वेगवेगळ्या कलमांखाली ठोठावण्यात आली.​​

कायदेशीर प्रक्रियेनुसार पुढची पायरी म्हणजे या मृत्युदंडाविरुद्ध उच्च न्यायालयात, आणि नंतर सर्वोच्च न्यायालयात अपील करण्याचा आरोपीला असलेला घटनात्मक हक्क. पण पहिल्या टप्प्यावर तरी न्यायालयीन व्यवस्थेनं या अमानुष गुन्ह्याला ठाम आणि कठोर उत्तर दिलं आहे, असं स्थानिक लोक, कार्यकर्ते आणि कायदेपंडितांचं मत आहे.​​

डोंगराळेतील यद्न्याची कहाणी ही केवळ एका कुटुंबाची शोकांतिका नाही, तर मुलींच्या सुरक्षिततेबद्दल आणि ग्रामीण भागातील कायदा-सुव्यवस्थेबद्दल गंभीर प्रश्न उपस्थित करणारी घटना आहे. एका किरकोळ भांडणाचा सूड घेण्यासाठी, ओळखीच्या घरातील, बोलायलाही नीट न येणाऱ्या चिमुरडीवर असा राक्षसी अत्याचार करायची वेळ आली, ही समाजातील विकृत मानसिकतेची सीमा दाखवणारी भयानक नोंद म्हणून इतिहासात राहील.

आज, त्या छोट्या अंगणातील हशा थांबला आहे; यद्न्याचं नाव घेतलं की डोंगराळेच्या आकाशात शांतता पसरते, पण न्यायालयाचा ठोसा आणि गावकऱ्यांचा उठलेला आवाज एकत्रितपणे सांगतो – “यद्न्या परत येऊ शकत नाही, पण तिच्यासाठी न्याय मिळवणं हा संपूर्ण समाजाचा ध्यास आहे.”