Real Crime Story of the Bengaluru Fridge Murder: प्रेम, खर्च आणि विश्वासघात की काहीतरी वेगळं? महालक्ष्मी–मुक्ती प्रकरणात नेमकं काय घडलं?

बेंगळुरूच्या व्याली कवळमधील बसप्पा गार्डन जवळच्या साध्या तीन मजली इमारतीत सप्टेंबर 2024 च्या शेवटी काही दिवसांपासून लोकांचं जगणंच त्रासदायक झालं होतं. कॉरिडॉरमध्ये उभं राहणंही कठीण होईल अशी दुर्गंधी पहिल्या मजल्यावरील एका वन‑बीएचके फ्लॅटमधून येत होती, आणि दरवाजा कायम बाहेरून लॉक. शेजाऱ्यांनी शोध घेतला तेव्हा लक्षात आलं – इथे 29 वर्षांची महालक्ष्मी राहते, पण ना ती दिसते, ना फोन उचलते.

स्पेअर की, उघडलेला दरवाजा आणि फ्रिजसमोर थांबलेली पावलं

शेजाऱ्यांनी घरमालक जीवनरामला बोलावलं, त्याने रेंट अ‍ॅग्रीमेंट काढून दिलेल्या इमर्जन्सी नंबरवर फोन केला. कॉल थेट पोहोचला नेपाळ/उत्तर भारतातील गावात – महालक्ष्मीची आई मीना राणा आणि मोठी बहीण लक्ष्मी (जिने लग्नानंतर शाहिदा नाव घेतलं होतं) यांच्यापर्यंत.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी मीना, लक्ष्मी आणि मेहुणा इमरान बेंगळुरूमध्ये त्या बिल्डिंगसमोर उभे होते. जिन्यातच नाक‑तोंड झाकून ठेवावी अशी दुर्गंध, दरवाजा बाहेरून लॉक आणि फोन स्विच ऑफ – हे तीनही संकेत काहीतरी मोठ्या अनर्थाचीच चाहूल देत होते. घरमालकाने स्पेअर की दिली, लक्ष्मीने मोबाईलवर व्हिडिओ रेकॉर्डिंग सुरू केलं आणि मीना पुढे होऊन दरवाजा उघडण्याचं धाडस करत आत शिरली.

फ्लॅट छोटा होता. आत बेड नव्हता; जमिनीवर चटई, चादर आणि बाजूला काळा मोठा सूटकेस. रूमला लागून कॉम्बाइन्ड बाथरूम‑टॉयलेट, पण तिथे कचरा किंवा गटार बंद झाल्याचा काही पत्ता नाही. तरीही माशांचा भिनभिनाट आणि दुर्गंध वाढतच होता.

मीना यांच्या नजरा अखेरीस एका कोपऱ्यात थांबल्या – साधा, 165 लिटरचा फ्रिज, ज्याच्या भोवती माशांचा थवा आणि वास सर्वांत तीव्र. भितीदायक शंका मनात असूनही काही क्षण त्या निश्चल उभ्या राहिल्या. लगेचच लक्ष्मीने पुन्हा वॉशरूम तपासलं आणि ती मागे वळेपर्यंत मीना यांनी फ्रिजचं दार उघडलं.

एक क्षण, तीव्र वासाचा झटका आणि मग डोळ्यांसमोर दिसलेलं दृश्य – फ्रिजच्या तिन्ही शेल्फवर महालक्ष्मीचा मृतदेह तुकडे‑तुकड्यांत कापून रचलेला. वरच्या शेल्फवर पाय, मध्ये शरीराचे तुकडे आणि खालच्या शेल्फवर वेगळं ठेवलेलं डोकं. आईचा किंकाळीने कॉरिडॉर दणाणून गेला, लोक जमले आणि काही मिनिटांतच पोलिसांना कॉल गेला.

नीट स्वच्छ खोली, पण लपलेला रक्ताचा इतिहास

पोलिस आणि फॉरेन्सिक टीम जागेवर पोहोचली तेव्हा तेही दुर्गंधीमुळे डबल मास्क घालूनच आत गेले. पहिली नजर – जबरदस्तीने दरवाजा तोडल्याचे कोणतेही चिन्ह नाही; म्हणजे आरोपीला घरात सहज प्रवेश मिळाला होता, आणि तो बहुधा महालक्ष्मीचा ओळखीचाच.

मजला, भिंती, फर्निचर – बाहेरून पाहता जवळजवळ स्वच्छ. माध्यमांमध्ये जसं “सगळीकडे रक्ताचे पोखर, मांसाचे लोथडे” असं रंगवून सांगितलं गेलं, तसं चित्र प्रत्यक्षात नव्हतं, हे फॉरेन्सिक तपासात स्पष्ट झालं. एफएसएल टीमने लुमिनोल केमिकल वापरून तपास केला तेव्हा स्वच्छ केलेल्या फ्लोअरवरही निळसर प्रकाश देणारे रक्तकण दिसले – पुरावे जाणीवपूर्वक पुसण्याचा प्रयत्न झाला होता, हे यावरून स्पष्ट झालं. शवावर कीडे पडलेले, डीकम्पोझिशन पुढच्या टप्प्यात – म्हणजे खून काही दिवस आधी झाला होता, पण फ्रिजमुळे दुर्गंध घराबाहेर यायला उशीर झाला.

महालक्ष्मीची पार्श्वभूमी आणि तपासाची पहिली साखळी

महालक्ष्मी मूळची नेपाळ/झारखंड भागातील, घरचं आडनाव राणा; तिचं लग्न आसामच्या हेमंता दाससोबत झालं होतं. दोघांना एक मुलगी आहे. पण पतीवर अविश्वास, महालक्ष्मीवर बाहेरच्या नात्यांचे आरोप आणि सततचे वाद यामुळे 2023 पासून दोघे वेगळे राहू लागले. मुलगी हेमंताकडे; महालक्ष्मी महिन्यातून एकदा‑दोनदा भेटायला येई.

बेंगळुरूत ती “फॅशन फॅक्टरी” नावाच्या कपड्यांच्या दुकानात सेल्सगर्ल म्हणून काम करत होती, तर हेमंता मोबाईल अ‍ॅक्सेसरीजची दुकान चालवत होता. अशा प्रकरणात पहिला संशय बहुधा पतीवरच जातो. म्हणून हेमंताची चौकशी सुरू झाली.

हेमंताने पोलिसांना सांगितलं – महालक्ष्मीचा स्वभाव बदलला, तिचं कुणाशी तरी अफेअर आहे असा त्याला संशय होता. त्याने तीन पुरुषांची नावं दिली – स्टोअर मॅनेजर, एका कॉमन फ्रेंडचे आणि तिसरे, अशरफ नावाच्या न्हाव्याचे, जो उत्तराखंडचा असून बेंगळुरूत सलूनमध्ये काम करत होता. त्याने आधी अशरफविरोधात तक्रार केली होती; प्रत्युत्तरात महालक्ष्मीने हेमंतावर अत्याचाराची केस दाखल केली.

एका विवाहित स्त्रीचे दुसऱ्या धर्मातील पुरुषाशी नाते आणि नंतर तिचा तुकडे‑तुकडे केलेला मृतदेह फ्रिजमध्ये – इतक्या गोष्टी एकत्र आल्याने सोशल मीडियावर थेट श्रध्दा वालकर – आफताब प्रकरणाशी तुलना सुरू झाली. पण कॉल डिटेल्स आणि लोकेशनने वेगळंच चित्र दाखवलं – अशरफ काही महिन्यांपासून दूर होता, खूनाच्या काळात तो आसपासही नव्हता. पोलिसांनी त्याला तसेच इतर दोन पुरुषांना संशयातून मुक्त केलं आणि तपासाची साखळी पुढे नेली.

कामाची जागा, गहाळ सहकर्मी आणि उलगडणारी प्रेमकहाणी

यानंतर पोलिसांनी बारकाईने पाहिलं – महालक्ष्मी शेवटची केव्हा कामावर आली होती, आणि त्या आसपास तिच्या कोणासोबत सर्वाधिक संपर्कात होती. रजिस्टर, अ‍ॅटेंडन्स आणि सीडीआर पाहताना एक महत्वाची गोष्ट समोर आली – 1 सप्टेंबर हा तिचा शेवटचा कामाचा दिवस, आणि याच तारखेनंतर दुकानातीलच आणखी एक कर्मचाऱ्याचा हजेरीवरून अचानक गायब होणं.

हा होता – मुक्ति रंजन रॉय. मोबाईल नंबरवर कॉल केला तर फोन सतत स्विच‑ऑफ. मग पोलिसांनी त्याच्या कॉल लिस्टमधला शेवटचा नंबर डायल केला – तो लागला बेंगळुरूत राहणाऱ्या स्मृती रंजन या व्यक्तीला, जो मुक्‍तीचा भाऊ निघाला.

इथून केसच्या कड्या वेगाने जुळायला लागल्या.

भाऊ आणि नंतर इतर कुटुंबीयांच्या जबानीतून पुढची कहाणी पुढे आली. सुमारे सहा महिन्यांपूर्वी मुक्ति त्या कपड्यांच्या दुकानात कामाला लागला आणि महालक्ष्मीशी बोलता‑बोलता त्याचं नातं मैत्रीहून प्रेमात बदललं. दोघं एकत्र शिफ्ट करत, सुट्टीच्या दिवशी फिरायला जात. तो तिच्यासाठी गिफ्ट्स आणत असे – कपडे, कॉस्मेटिक्सपासून सोन्याची चैन आणि इतर महागड्या वस्तूंपर्यंत; कुटुंबाच्या मते त्याने तिच्यावर लाखो रुपये खर्च केले.

मुक्‍तीला तिच्या भूतकाळाची, लग्न झालेली मुलगी असल्याची पूर्ण माहिती होती; तरीही “मी तुला जसंच्या तसं स्वीकारतो” असा भाव त्याने ठेवला. पण हाच भाव पुढे जाऊन त्याच्यासाठी ओझं ठरला.

काही महिन्यांनी त्याला जाणवू लागलं – महालक्ष्मी दूर होत चालली आहे. कामाच्या वेळेतही ती कुणाशीतरी तासन्‌तास फोनवर; मेसेजेस, कॉल्सची साखळी. तो जरा जास्त विचारू लागला, तर उलट तीच भडकू लागली. वाद वाढले; ऑफिसमध्ये, रस्त्यावर, सार्वजनिक ठिकाणीही ती संतापाच्या भरात त्याच्यावर हात उचलत असे, असे कुटुंबीय सांगतात. तरीही एक‑दोन दिवसांत दोघं पुन्हा शांत होत, आणि त्यांचे नाते तुटायचंही नाही, टिकायचंही नाही अशा मधल्या अवस्थेत लोंबकळत राहायचं.

2–3 सप्टेंबर: पोलीस ठाण्यापासून खूनापर्यंत

1 सप्टेंबरला दोघे शेवटचे दुकानात दिसले. 2 सप्टेंबरला मुक्ति तिच्याकडे घरी भेटायला येणार असल्याचं सांगतो. महालक्ष्मी त्याला अडवते, आणि जबरदस्ती आल्यास तक्रार देण्याची धमकी देते. शेवटी ती अशोकनगर पोलीस ठाण्यात त्याच्याविरुद्ध तक्रार करते.

मुक्तीच्या डायरीतल्या शब्दांत, पोलिसांनी त्याला पकडून मारहाण केली, आणि सोडतांना खिशात असलेली 10,850 रुपये रक्कम काढून घेतली. आपमान, मारहाण, पैसे – आणि त्याच वेळी नात्यातील गोंधळ; इतकं सगळं एकत्र येऊन त्याच्या मनात रागाचे थर साचू लागले. तरीही त्याला एक आशा होती – “फेऱ्यांमध्ये” राहिलेलं नातं किमान बोलून संपवता तरी येईल.

त्याने पुन्हा महालक्ष्मीला फोन केला. या वेळी तिने व्याली कवळ येथील फ्लॅटवर येऊन बोलण्याची परवानगी दिली. रात्री उशिरापर्यंत दोघांमध्ये त्याच जुन्या मुद्द्यांवरून वाद सुरू झाले – लग्न करशील की नाही, माझ्यावर खर्च केला तर काय, इतरांशी नाते तोडावेच लागतील का, अशा गोष्टी.

मुक्तीच्या म्हणण्यानुसार, ती पुन्हा त्याच्यावर हात उचलते. या वेळी मात्र तो तुटतो. खोलीतली जड वस्तू हातात येते आणि एका जोरदार प्रहाराने महालक्ष्मीचा डोक्यावर वार होतो. ती खाली पडते, रक्त येते, आणि रागात आंधळा झालेला मुक्ति तिचा गळा आवळून टाकतो. कॅलेंडरवर तारीख 3 सप्टेंबर झाली होती.

हत्या झाल्यानंतरही तो लांब वेळ त्या मृतदेहाजवळ बसून राहतो. गुन्हा झाला आहे, याची पूर्ण जाणीव; पण पुढचं पाऊल काही ठरत नाही. मोबाईलवर, यूट्यूबवर “शव कसं लपवायचं” अशा सर्चेस सुरू होतात, पण प्रत्यक्षात करण्यास तो तयार होत नाही.

सूटकेस, मग फ्रिज – आणि 59 तुकड्यांत संपलेलं नातं

सकाळी सुमारास 11 वाजता तो घराबाहेर पडतो आणि जवळच्या भांडी/घरगुती वस्तूंच्या दुकानातून मोठा धारदार चाकू घेऊन येतो; नंतर हेच सीसीटीव्हीत टिपलं जातं आणि पोलिसांना पुढे मर्डर वेपन म्हणून मिळतं. पहिला प्लॅन – मृतदेहाचे काही मोठे भाग करून काळ्या सूटकेसमध्ये भरणे आणि रात्री कुठेतरी दूर जाऊन टाकून देणे. पण इमारतीभोवतीची वर्दळ, गल्ल्यांत उशिरापर्यंत बसणारे लोक पाहून त्याला जाणवतं – एवढा जड सूटकेस घेऊन बाहेर पडणं म्हणजे थेट संशय मागवणं.

याच विचारांच्या गर्तेत त्याची नजर वारंवार फ्रिजवर जात राहते. थंडीत शव कुजायला वेळ लागेल, दुर्गंध बाहेर येणार नाही, आणि मी वेळ मिळेल तसे तुकडे वेगवेगळ्या ठिकाणी टाकत जाईन – अशी थंड गणितं त्याच्या डोक्यात सुरू होतात.

नंतरच्या कबुलीजबाबानुसार, त्याने महालक्ष्मीचा मृतदेह 59 भागात कापला. पाय वरच्या शेल्फवर, धड मधोमध, डोकं सर्वांत खालच्या शेल्फवर – प्रत्येक तुकडा व्यवस्थित ठेवत. मग त्याने पूर्ण खोली पाण्याने, क्लिनरने स्वच्छ केली, शक्य तितके रक्ताचे डाग पुसले, आणि रात्री उशिरा बाहेरून कुलूप लावून, जिन्यातून उतरून अंधारात गायब झाला. तिथून पुढच्या काही दिवसांत फ्रिजच्या आत चाललेल्या कुजण्याला फक्त दरवाजा रोखत होता; दरवाजा जास्त दिवस बंद राहिला आणि मग सगळं बाहेर आलं.

बेंगळुरूहून बहरामपूर, मग भद्रक: गुन्ह्याच्या शेवटच्या कड्या

हत्या करूनही मुक्ति स्वतःपासून पळू शकला नाही. दोन तीन दिवस तो शहरातच भटकला, कुणाशी स्थिरपणे संपर्क न ठेवता. शेवटी मनातलं सगळं आवरता न आल्याने त्याने बेंगळुरूत असलेल्या भावाला – स्मृती रंजनला – फोन केला. “घर रिकामं कर आणि शहर सोड” – एवढा संदेश देऊन तो थेट भेटायला गेला.

समोर बसल्यावर मात्र ओघाने शब्द बाहेर आले – मी खुन केलं, शवाचे तुकडे केले, फ्रिजमध्ये ठेवले, इतका खर्च करूनही मला फसवलं गेलं, धमक्या दिल्या, माझं आयुष्य बर्बाद झालं – सगळं. त्याने महालक्ष्मीवर केलेल्या खर्चाचा, सोन्याच्या चैनसह महागड्या भेटवस्तूंचा, आणि तिच्या इतर नात्यांवरील संशयांचा उल्लेख केला. स्मृतीलाही धक्का बसला; त्याने नवर्‍या‑मुलाचे कुटुंब, कायदा, समाज – सगळं डोळ्यांसमोर आणलं, पण त्या क्षणी मोठ्या भावाला सोडून देण्याची ताकद त्याच्यात नव्हती.

मुक्तीने त्याला शहर सोडायला सांगितलं आणि स्वतः ओडिशातील बहरामपूरला, तिथे शिकणाऱ्या भावाकडे – सत्य रंजनकडे – निघून गेला. काही दिवस हॉस्टेलमध्ये राहूनही त्याची अस्वस्थता कमी झाली नाही. शेवटी सत्या समोरही त्याने कबुल केले – “मीच मारलं आहे”.

दरम्यान, 21 सप्टेंबरला फ्रिजमधला मृतदेह उघड झाल्यानंतर हे प्रकरण सर्वत्र मथळ्यांमध्ये आलं; आरोपी अद्याप फरार असल्याने विशेष पथके तयार झाली, राजकीय पातळीवरूनही “लवकर अटक”चे संदेश आले. गुन्हा करूनही सतत बातम्या पाहणारा मुक्ति, आपला नंबर कधीही येऊ शकतो हे जाणून होता. बहरामपूरहून तो मग भद्रकला, आईवडिलांकडे गेला.

रात्री उशिरा घरी परतलेल्या मुलाच्या चेहऱ्यावर आईला काहीतरी वेगळंच दिसलं. बोलते करता त्याने तिलाही सांगितलं – मी तिचा खून केला, माझ्यामुळे हे सगळं झालं; मात्र शरीर 59 तुकड्यांत कापल्याचा तपशील त्याने लपवला.

25 सप्टेंबर पहाटेच्या चारच्या सुमारास त्याने वडिलांची स्कूटी घेतली आणि घराबाहेर पडला. थोड्याच वेळात जवळच्या कब्रस्तानाजवळील झाडाला एका पुरुषाचा मृतदेह लटकलेला असल्याची माहिती स्थानिकांनी पोलिसांना दिली. स्कूटी, जवळ पडलेली बॅग, त्यात लॅपटॉप, काही कपडे, मोबाईल आणि दोन पानांची डायरी – ओळख झाली: तोच मुक्ति रंजन रॉय.

त्या डायरीत त्याने टूटीफूटी इंग्लिशमध्ये आपला गुन्हा मान्य करताना महालक्ष्मीच्या वागणुकीबद्दल, तिच्या मारहाणीबद्दल, लग्नाच्या दबावाबद्दल आणि पोलीस ठाण्यात झालेल्या मारहाण‑रक्कम उकळण्याबद्दल लिहिलं होतं. नोटच्या शेवटी 13 सप्टेंबर 2024 ही तारीख – म्हणजे खूनानंतर काहीच दिवसांत त्याने स्वतःच्या शेवटाची तयारी मनात करून ठेवली होती, हे दिसून येतं.

बेंगळुरू पोलिसांनी ओडिशा पोलिसांकडून ही डायरी आणि इतर पुरावे मागवून तपास फाईलमध्ये जोडले. मात्र मुख्य आरोपीचं निधन झाल्याने आता कायदेशीरदृष्ट्या केस “क्लोज्ड” मानण्याशिवाय पर्याय नसला, तरी महालक्ष्मीचा मृत्यू आणि तिच्या परिवाराला न्याय मिळण्याचा प्रश्न तसाच उघडाच आहे.

शेवटचा प्रश्न: खरं दोष कुणाचं – व्यक्तींचं की आपल्या संस्कृतीचं?

या सगळ्या साखळीत आपण कुणाला ठामपणे दोषी ठरवतो? महालक्ष्मी – जिने एका नात्यातून दुसऱ्यात, मग तिसऱ्यात घुसमट निर्माण केली? मुक्ति – ज्याने “प्रेम” आणि “अपमान” यांच्या नावाखाली एका माणसाला मारून 59 तुकड्यांत कापलं? की ते पोलिस – ज्यांच्यावर एका तक्रारदाराला मारून त्याच्याकडून रक्कम वसूल केल्याचा आरोपच त्याच्या डायरीत नोंदवला गेला?

कदाचित दोष या तिघांचाही आहे – आणि त्याहून मोठा दोष आपल्याच समाजाचा. आपण अजूनही नात्यामध्ये सीमारेषा आखायला शिकलेलो नाही; विषारी नात्यातून वेळेत बाहेर पडणं आपल्याला कमजोरी वाटतं; पोलिसांकडून होणाऱ्या छोट्या‑मोठ्या गैरवर्तनाकडे दुर्लक्ष करणं आपल्याला “नॉर्मल” वाटतं; आणि जेव्हा कोणीतरी सीमारेषा ओलांडून गुन्ह्यापर्यंत जातो, तेव्हा आपण त्याला फक्त राक्षस मानून स्वतःला निर्दोष समजतो.

फ्रिज बंद केला की वास थांबतो; पण आतल्या कुजण्यावर काही फरक पडत नाही. या प्रकरणात फ्रिज उघडून आपल्याला फक्त एक गुन्ह्याचा वास आला आहे – आता प्रश्न इतकाच आहे की आपल्या स्वतःच्या नात्यांमध्ये, रागात, व्यवस्था आणि पोलिस यंत्रणेत जे काही आतून कुजतंय, त्या फ्रिजचा दरवाजा आपण स्वतःहून उघडायला तयार आहोत का?